onvoorwaardelike liefde in die vaderhuis

Een van die belangrike “issues” waarmee ons worstel is die vraag: Aan wie behoort ek? Behoort ek aan God of behoort ek aan die wêreld?

Baie van die dinge waarmee ons daagliks besig is laat mens dink dat jy eerder aan die wêreld behoort as aan God. ‘n Klein bietjie kritiek maak my kwaad. ‘n Klein bietjie verwerping maak my depressief. ‘n Klein bietjie erkenning verdryf my neerslagtigheid. ‘n Klein bietjie sukses maak my opgewonde. Die gevolg hiervan is dat ons van die een punt na die ander hardloop en indirek vra: “Is jy lief vir my?” “Is jy regtig lief vir my?” “Wat kan ek doen om jou sover te kry om lief te wees vir my?”

Daar is natuurlik die wat oënskynlik geen probleem het met enige een van bogenoemde nie, met ander woorde wat nie sensitief is vir kritiek en nie op soek is na erkenning nie.